Trzy na jednego #47

 

Kadr z filmu ,,Godzilla Minus Zero''.
Foto. Toho Studios

Trzy na jednego, to seria, gdzie będę krótko omawiał najnowsze produkcje, które lecą w kinie, albo co gorsza - nie pojawiły się w polskiej dystrybucji. Na czym polega zabawa? - ano na tym, że zaczynam od historii, która podoba mi się najmniej, a trzeciego kandydata mianuję jako zwycięzcę zestawienia. Zakładam, że będą to mini-recenzje, czyli skrótowe podejście do opowiadania obrazów. Lapidarna forma, która ma zachęcić lub zniechęcić do oglądania.

Czarna kula

Najgorszy rodzaj europejskiego kina artystycznego - nadmuchanego, przeciążonego ambicją oraz porzucającego historię, na rzecz homoseksualnej energii seksualnej. Widnieje jako gatunek dramat historyczny, ale z historią ma tyle wspólnego, co najnowszy dokument ,,Zobaczysz wszystko''. Obie produkcje, to bezczelne zakłamywanie rzeczywistości, oparte na faktach autentycznych, gdzie dopuszczają się maskarady, szerzą powszechną dezinformację, a każda klatka filmowa przypomina ci o ukrytym kłamstwie. ,,Zobaczysz wszystko'' jest bohomazem o socjopatce, tymczasem ,,Czarna kula'' przekręca frankistowską opowieść o niezręcznych gejach w kolaż brzemiennej ideologii w Hiszpanii z XX wieku. W pierwszych ujęciach widzimy Sebastiana wspinającego się po neoklasycystycznej rzeźbie św. Sebastiana (toporna iluzja, że święta figura upada pod ciężarem faszystowskiego buta i wspinającego się geja po chrześcijańskim symbolu). To dopiero początek, a już sugeruje błahe metafory, kiedy homoseksualizm nie był mile widziany w dawnej Hiszpanii, ale twórcy stwierdzili, że złamią święte zasady. Przystojny, udręczony, zszokowany Sebastian ujrzy śmierć własnej matki, a potem ucieka przed nalotem Mussoliniego, gdzie jego skrywana seksualność da ujście w dalszych fragmentach historii, w barokowej scenografii. 

Męska nagość jest prezentowana nagminnie - dosłownie widzimy, obserwujemy nagich mężczyzn nad rzeką, jakby żarty o gejach w wojsku stały się na nowo inspirujące. Tak, na pewno generał Franco pozwalał, żeby żołnierze celebrowali erotyczną wolność i tożsamość geja w czasach, gdy panowała cenzura i ucisk mniejszości seksualnych, przecież to były czasy powszechnej ksenofobii w armii rebeliantów o prawicowych poglądach (hola, scenarzyści, ktoś spał na lekcjach historii, przyznać się!). ,,Czarna kula'' nigdy nie spuszcza powietrza z narracji, ciągle jest osowiały i nabrzmiały od powagi, włącznie z nadętą muzyką w głośnikach. Jego ton pretensjonalnego melodramatu o zakazanej miłości w erze generała Franco - nie potrafi zdusić homoseksualnego pożądania, nie potrafi przestać fantazjować o męskim ciele, odrzuca historię, żeby snuć mitomańskie, zdradzieckie ideały, które nie mają nic wspólnego z przeszłością hiszpańskiej dyktatury wojskowej. Robić filmy historyczne, i zachwycać się męską seksualnością, to potrafią tylko jacyś napaleńcy, których nie interesuje tło polityczne, ani historyczne. Ta produkcja, to jakaś ukryta fantazja producentów, którzy ślinią się na widok chłopców pod prysznicem oraz prostytutek w nocnym klubie, kiedy jeden z bohaterów spotyka rozwiązłą piosenkarkę w mundurze wśród żołnierskich nacjonalistów (przeciwstawiając kruchą, męską seksualność, z kobiecą rozwiązłością w rytmie tańca).

Foto. Movistar Plus

 Sebastian wciągnięty w wojnę pragnie ledwie namiętności, dlatego poluje na kontuzjowanego, byłego piłkarza Rafaela - chcąc zaciągnąć go do łóżka. Okropny, toporny wątek z płaskimi postaciami. Potem historia porzuca kochanków i śledzimy Carlosa oddającego się rozpuście. Kolejny ,,ciepły'' chłopak, który poluje na przystojnych mężczyzn z zacięciem. Litości. ,,Czarna kula'' zamierza być alternatywnym eposem o wymazanej historii queer w czasach dominującego chrześcijaństwa, dlatego stare posągi konkurują z zakazanym homoseksualizmem z XX wieku. Łączy odległą przeszłość z teraźniejszością, kiedy przyznanie się do bycia gejem, przestało być publicznie piętnowane. Ta jego rzekoma ambicja, aby opowiadać o dawnych czasach z pozycji uciskanych homoseksualistów, w żaden sposób nie pogłębia epoki, a wręcz sprawia, że traci znaczenie. Gdzieś, mimochodem, pojawiają się prace Federico Lorki - legendarnego, homoseksualnego poety, co został zamordowany przez nacjonalistów podczas wybuchu wojny domowej w 1936 r. Pojawia się i znika, także bez powodu. 

Jest to nadzwyczajnie drętwa i jednokierunkowa opowieść bez podtekstów i wrażliwości poety. Chyba tylko raz słyszymy, jak ktoś piętnuje nieprzyzwoite zachowania homoseksualistów, co historycznie odbiega od autentyczności pokazu. Nie chodzi o sam fakt istnienia homoseksualistów, ale o brak konsekwencji w scenariuszu. Historia w dawnej Hiszpanii była podła dla osób queer, lecz twórcy zapominają, że w XX wieku surowo karano homoseksualistów. Autorzy wolą pokazywać zbliżenia na męskie torsy, czy pachy, niż poruszać wzruszającą historię o niemożliwej miłości geja. Zakazane romanse rozpisane od niechcenia i bez pomysłu na rozwinięcie tematu. W konsekwencji, jest to gimnastyka kompozycyjna - opakowana w ładne ramki, lecz bez żadnej satysfakcji dla widza oczekującego, minimum, dramatu historycznego na poziomie. Dla odmiany, polecam obejrzeć dobre filmy o tożsamości queer, jak niedoceniane ,,Błogosławieństwo'' z 2021 r. czy ,,Happy Together'' z 1997 r. Wszystko jest lepsze od tego filmu. Co za strata czasu. 

Hiszpania, 2026, 160'

reż. Javier Ambrossi, Javier Calvo, sce. Javier Ambrossi, Javier Calvo, Alberto Conejero, zdj. Gris Jordana, muz. Raul Refree, prod. Movistar Plus, Suma Content wyst.: Lorenzo Zurzolo, Javier Butler, Teo Lucadamo, Miguel Bernardeau, Albert Pla

Godzilla Minus Zero 

Filmy o potworach mają w sobie coś urzekającego - łącząc dziecięcą wyobraźnię z lękami dorosłych. Choć sequel Takashi Yamazaki jest bardziej teatralny, paternalistyczny i patetycznie niedoskonały, niż oryginał z lat 50. ubiegłego wieku, wciąż jest triumfem ludzkiej wiary w kolektywną jedność przeciwstawiając się potworom z głębin czy kosmosu. Godzilla jako potężna jaszczurka ziejąca ogniem o ładunku termojądrowym, o dwóch przeciążonych, tytanicznych nogach pozostaje uśpiona na dnie oceanu (zgodnie z zakończeniem ,,Minus One''), ale ludzkość będzie zmuszona wybudzić go z dwuletniego snu, gdyż do japońskiego miasta zbliża się zmora, jak inwazyjny smok Ghidora - kolejna brzydka, pokraczna paszcza strzelająca pociskami w bezbronnych cywili. Tak, można narzekać, że Godzilla jest drugoplanową postacią we własnej produkcji, lecz dalej sieje spustoszenie w japońskiej dzielnicy, będąc monstrualną maskotką czekającą na przeciwnika, po drugiej stronie ringu, jak Ghidora. 

Podobnie, jak część pierwsza - to dalej sprawna, nieco przedramatyzowana historia o ludzkiej tragedii powojennej. Z obawy przed katastrofą, nuklearnej zagłady, z rąk przerośniętych potworów (w japońskiej mitologii kaiju), które dominują na panoramicznym ekranie, na tle ziemskich istot. Zabierając ludziom podstawową potrzebę bezpieczeństwa, zamierzających chronić granice państwa przed nieznanym tytanem z odległych gwiazd. To prawda, co opowiada opinia publiczna, że sequel nie osiąga szczytu ,,Minus One'', ponieważ Godzilla nie stanowi największego zagrożenia, lecz drugi potwór przypominający harpię o trzech głowach. Jednakże - styl opowieści nadal zerka w stronę japońskich bohaterów i żołnierzy. Patriotów z misją, którzy realizują plan zagłady tupiących ,,dinozaurów'', których niezdarność równa się fizycznej masie, gdyż obalają domki mieszkańców, jak makiety na planie filmowym. Fabuła bywa uciążliwa oraz powtarzalna, więc oczekujemy na spektakularność latającego stworzenia oraz uśpionego dzikusa w morzu - słynną Godzillę, jak niczym szeryf, wyłania się z bryzy, pojedynkując się z drugim potworem, chcąc udowodnić, kto jest królem potworów. 

Jestem trochę bezkrytyczny wobec tego dzieła, ponieważ kocham oryginał z lat 50., poprzednią Godzillę umieściłem jako najwspanialszy film z 2023 r. Ta monstrualna, animatroniczna, wyrośnięta lalka o krzywych ruchach ma czar zapomnianego bóstwa. Istoty tak potężnej, że boisz się, żeby nie machała ogonem, bo grozi to zawaleniem wieżowca. Godzilla zawsze wywoływała pierwotny strach, to nigdy nie była posłuszna, potulna bestia o ludzkim sercu, lecz ostrzeżenie przed nadciągającą apokalipsą. Bestią, która miała być odpowiedzią na nasze niepowodzenia historyczne. Pewnym mitem i zagadką, czymś tak potężnym, niezrozumiałym w ludzkim języku, że unicestwi świat pozostawiając po sobie popiół oraz kurz. Być może stąd jestem oddanym fanem tego mitycznego potwora - jego niezręczny ruch komponuje się z majestatem bezdusznej maszyny taranującej nasze iluzje o nieśmiertelności. 

Japonia, 2026, 135'

reż. Takashi Yamazaki, sce. Takashi Yamazaki, zdj. Kozo Shibasaki, muz. Naoki Sato, prod. Toho, Toho Studios, wyst.: Minami Hamabe, Jun Kunimura, Masami Nagasawa, Hideaki Anno, Yuki Yamada

Kung Fu Soccer 

Amerykańscy krytycy filmowi, najwyraźniej, nie lubią dobrej zabawy, ponieważ został mocno skrzywdzony w recenzjach. Tymczasem, to szczera pantomima zdarzeń, oprawiona w fizyczną komedię ze sztuczną, przerysowaną krwią i piłką nożną na wesoło. Choć nie dorównuje jajcarstwem ,,Kung fu szał'' z 2004 r. od specjalisty Stephena Chow, wciąż pozostaje komedią na oparach pogrążoną w czystej, nieskrępowanej abstrakcji, gdzie bramki opadają na ziemię po soczystym kopnięciu - piłka przylega do poprzeczki, a potem obramowanie ulega awarii. Ta przesadzona komedia o męskim sporcie w Europie zostaje poddana obróbce, ponieważ w głównej roli widzimy panie w kolorowych, jasnych przebraniach, które marzą o mistrzostwie w Azjatyckiej Lidze Mistrzów. Podczas uderzenia z półobrotu dziewczyny podkręcają piłkę, lepiej niż Roberto Carlos podczas Mistrzostw Świata w 2002 r., gdzie Brazylia wygrała 4-0 z Chinami. Chiny mają świadomość, że nie znają się na piłce (nigdy nie osiągnęli znaczącego sukcesu), więc odrzucili realizm i przedstawiają sport jako czystą fantazję. Połącz ,,Kapitana Tsubasę'' (mangę z lat 80.) z ,,Galactic Football'' (animację z 2006 r.), a otrzymasz wykręcony, ośmieszony tryb piłki nożnej. Połącz gry wideo z przesadną, azjatycką fantazją, a domyślisz się, czego możesz oczekiwać od ,,Kung Fu Soccer''. 

Gdzie piłka na placu gry przekracza podstawowe zasady fizyki, a fizyczność dziewcząt przyprawia o palpitację serca, bo potrafią przyłożyć z ,,kopyta''. Trafiamy do żeńskiej szatni, gdzie dziewczęta się szarpią, wywołując na boisku ryk zamieszania, gdzie mężczyźni starają się ugasić pożar czy gorącą atmosferę między zawodniczkami. Męski sędzia jest zabawny, bo musi pouczać niegrzeczne dziewczyny wyjmując żółte kartki za niesportowe zachowania, które nie znają umiaru w agresji, gdyż wzajemnie wykluczają się siniakami na plecach. Prześmiewcze są sceny, kiedy dziewczyny symulują faul, albo wyzywają od największych kurtyzan - ach, ta odwieczna konkurencja i zazdrość w oczach drugiej sportsmenki. Witam na zjeździe sfrustrowanych pań, gdzie kapitanem zespołu jest sierota o nerwowym usposobieniu. Przynosi to ukojenie, ponieważ filmy kobiece bywają zbyt poważne w ostatnich latach, nie pozwalając sobie na smutek czy porażkę, a tymczasem otrzymuję dawkę zdeterminowanych dziewcząt, które nie panują nad emocjami - wywołując śmiech na zielonym dywanie, czyli na boisku. 

Foto. MaoYan Movie

Twórcy zatrudnili atrakcyjne modelki do głównego castingu, o apetycznych, odsłoniętych nogach, z długimi fryzurami, które falują podczas biegu za piłką - jednocześnie nie fetyszyzuje wschodniej urody dla przypadkowych napaleńców oglądających gorące Azjatki w pismach dla dorosłych. Nigdy nie popada w drętwą, feministyczną przypowieść, jakoby kobiety potrafią grać w piłkę z polotem, żeby utrzeć nosa męskim szowinistom. Jedynie podkręca spektakl odchylonych wariatek, które uwielbiają rywalizować z innymi paniami. Akcje przeprowadzone są szybko i bez zbędnej paplaniny między ujęciami - łącząc chińską tradycję kung-fu, ze slapstickową, fizyczną przemocą, gdzie stary, siwy mistrz uczy kopania piłki przy układaniu mahjonga. Jego bezkompromisowość jest szczera - dziewczyny z pasją wymachają rękami w akcie sprzeciwu, pikietują w kierunku bramkarza i zdejmują ,,pajęczynkę'' z siatki (gol prosto w okienko). Robiąc cudaczne zwody, łamiąc prawa fizyki na potęgę, gdzie piłka przełamuje prędkość dozwoloną dla przeciętnego śmiertelnika. 

To eskapistyczna przygoda, która nie zaskoczy fanatyków piłki nożnej - oczekując dbania o szczegóły techniczne, i realistyczne oddanie ruchu piłki w stronę przeciwnika. Zapomnij o tym. To rozrywkowa opowieść o stukniętych pannach znające sztukę walki, szukające swojego triumfu w niszowym sporcie dla Chin. Jest świeżym spojrzeniem na to, jak podkoloryzować rzeczywistość, aby stała się fikcją dla głodnych sportowców, którzy nie chcą oglądać mechanicznej piłki nożnej z taktyką od trenera, lecz szalony popis Kapitana Tsubasy, który łamał zasady gry dla czystej przyjemności.

Chiny, Hongkong, 2026, 106'

reż. Stephen Chow, sce. Stephen Chow, Miss Hunny, zdj. Xiaofeng Zhao, muz. Ying-Wah Wong, Russell Chung Jung Wong, prod. MaoYan Movie, Star Overseas, Shenzhen Film Studio, wyst.: Xiaofei Zhang, Dilraba Dilmurat, Yixing Zhang, Louis Cheung