To jeden z najszczerszych portretów o pokoleniu queer, jakie widziałem w ostatnich latach. Gdzie transmężczyzna chce być postrzegany jako kobieta wyznając współwięźniowi uczciwe słowa ,,Gdyby mężczyzna nazwałby mnie mężczyzną, zemdlałabym''. W przeciwieństwie do nachalnej plakietki LGBT, którą serwuje progresywne społeczeństwo - ,,Kiss of the Spider Woman'' unika wulgarnej tolerancji, w której masz zgadzać się ze wszystkim, o czym dyskutują mniejszości seksualne. Unika dosłownej kary za to, że ktoś nie identyfikuje się z własną płcią, lecz przedstawia portret zranionego mężczyzny, który chce wyrażać się jako kobieta. Sam początek zwiastuje kłopoty z identyfikacją - wrzuca widza w środek brutalnej polityki Argentyny, gdy w Ameryce Południowej rządziła junta wojskowa. W czasach, gdy bycie macho było na porządku dziennym - otrzymujemy portret zniewieściałego mężczyzny przemawiającego słodkim głosem, który zostaje przewieziony do więzienia, a w jego głowie odbywa się blichtr broadwayowskiego spektaklu.


