Z ciężkim sercem oznajmiam, że kończę oficjalną działalność w blogosferze. Nastąpiło to wcześniej, niż się spodziewałem. Na wstępie, chciałbym podziękować wszystkim zaangażowanym, którzy przez lata wspierali moją działalność, będąc częścią mojego niezależnego głosu w dobie medialnego szumu. Zawsze uważałem się za alternatywny głos swojego pokolenia - czy mi się to udało, ocenę pozostawiam czytelnikom. Zakładałem Literackiespelnienie jako nastolatek, i co tu kryć, to kawał deterministycznej historii - dorastałem wraz ze stroną, gdzie teksty stawały się coraz dłuższe i bardziej elokwentne (rzucając akademickie słowa w półzdaniu). Nie mogę jednak, w nieskończoność, kurczowo trzymać się witryny, bo zaczynam odczuwać stagnację i przygnębiające przywiązanie.
Odchodzę z wielu powodów, i należą Wam się wyjaśnienia, dlaczego to koniec tej pięknej podróży. Najważniejszą kwestią pozostają sprawy prywatne - praca, rodzina oraz uszkodzone prawo oko, które przydarzyło mi się w marcu tego roku. Na zewnątrz wygląda normalnie (nie widać blizn, itd. - miałem szczęście, że trafiłem pod obserwację wybitnego specjalisty), ale pogorszyła mi się ostrość widzenia, więc wzrok szybciej się męczy, a nie chcę go przeciążać. Jak wspominałem rok temu - ten czas musiał nastąpić. Pożegnanie było nieuniknione, jednak nie spodziewałem się, że nastąpi to przedwcześnie, niż początkowo planowałem, bo chciałem prowadzić blog, minimum, do 2027-2028 r.
Jednak zewnętrzne okoliczności sprawiły, że nie jestem w stanie funkcjonować w dwojaki sposób - zbyt często myślałem o blogu, jako coś więcej niż hobby (irracjonalne, niedorzeczne podejście). Moja chorobliwa ambicja kiedyś mnie zabije, bo nie potrafię się nie angażować. Wszystko, co robię w moim życiu - jest podyktowane przez moje szalone ego, perfekcjonizm i zabójczą kombinację twardego charakteru, a to prowadzi do wyczerpania psychicznego. Muszę nabrać dystansu, choć wiem, że tego nie potrafię. Nigdy nie traktowałem bloga jako zwykłe zajęcie, chciałem nadać temu większy sens, nigdy nie oglądałem się na to, czy ktoś to czyta, czy nie - jakoś mnie to nie obchodzi, czy będzie większe grono, czy mniejsze. Pisałem dla stałych czytelników, a nie dla przypadkowych gości, którzy zerkną i odejdą bez słowa pożegnania. Po co blogerom tacy goście? Bezmyślna presja, która nie ma racji bytu. Cóż, jak to było na plakacie ,,Matrix Rewolucje'' (2003) - ,,Wszystko, co ma początek, ma też koniec''. To trudne pożegnanie, bo spędziłem tutaj tak wiele czasu, że mogę pogratulować sobie wytrwałości.
Co dalej, ktoś zapyta? Czy jest szansa, że kanał, kiedykolwiek, będzie reaktywowany? Marna szansa, więc nie oczekujcie, że za miesiąc pojawi się wiadomość, że wracam, to tak nie działa. Chciałbym, żeby było inaczej, ale dopadły mnie sprawy poza-filmowe i poza-blogowe. Przykro mi, że muszę Was pożegnać, bo wiem, że zawsze ktoś czekał na nowe wpisy. Być może, kiedyś jeszcze się spotkamy, więc bądźcie dobrej myśli. Nie mówię żegnajcie - powiem ,,na razie''.


0 Komentarz(e):
Prześlij komentarz